|
|
|
 |
Koronka - ażurowa materia wykonywana z nici lnianych, bawełnianych, jedwabnych lub metalowych.
Powstaje przez splecenie, skrzyżowanie lub dzierganie jednej nici wokół drugiej, lub przeciąganie przez oczko.
Koronki klockowe powstają przez wiązanie wielu nici nawiniętych na klocki - kołeczki.
Geneza koronek nie jest znana. Najstarsze zachowane koronki pochodzą z Włoch.
W końcu XVI w. umiejętność wiązania koronek została przeniesiona z Włoch do Flandrii, gdzie ok. poł. XVII w. doszło do wielkiego rozwoju koronek klockowych głównie w Brukseli.
Koronki brukselskie wiązane z cienkich nici lnianych, miały tło siatkowe(wykonane techniką klockową) i wzór z drobnych motywów roślinnych.
W XVII wieku szczególnie popularne były koronki "bruges" wykonywane początkowo w Brugii.
Charakteryzował je wzór z wijących się gałązek na tiulowym tle. Koronki bez tiulowego tła nazywano "gipiurami".
W innych krajach europejskich zwłaszcza w Anglii, Hiszpani i Niemczech wyrabiano w XVII-XVIII w. koronki wzorowane głównie na flandryjskich koronkach klockowych.
Stopniowo każdy z regionów, w którym powstawały koronki, wypracował swój własny styl i stąd nazwy poszczególnych typów koronek, które określają ich pochodzenie geograficzne.
W Polsce koronka klockowa zagościła w XVI wieku dzięki królowej Bonie, która sprowadziła z Włoch nauczycieli tej techniki, a ogromny popyt na ozdoby do szat dworskich oraz strojów liturgicznych przyczynił się do jej popularyzacji.
Rozwój trwał aż do chwili rozpowszechnienia się maszyn do wyrobu koronek i powstania fabryk kiedy to, rękodzieło znacznie podupadło.
Do renesansu koronek w Polsce przyczyniła się otwarta 1 maja 1883 roku w Zakopanem Krajowa Szkoła Koronkarstwa, będąca jedną z pierwszych na świecie szkół zawodowych dla kobiet.Główną fundatorką była Helena Modrzejewska, która chciała, aby ubogie góralki mogły nauczyć się zawodu oraz by stworzyć regionalny styl rękodzieła.Przez lata istnienia szkoły udało się wykształcić piękny styl koronek zakopiańskich.
W 1899 roku podobna szkoła powstała w Bobowej.
Od XVIII wieku wyrabiano je w Grodnie, później w Żywcu i na Podkarpaciu.
| |
|
